معرفی فیلم هم سفری (The Hitcher)

فیلم "هم سفری" (The Hitcher) یک اثر دلهره آور جاده ای کلاسیک است که در سال ۱۹۸۶ اکران شد و درباره یک قاتل سریالی مرموز و یک جوان بی گناه است که در جاده های غرب تگزاس گرفتار او می شود. این فیلم ژانر خودش را تعریف کرد و هنوز هم کلی طرفدار دارد، جوری که نسخه بازسازی ۲۰۰۷ اون هم کلی سر و صدا کرد.

تاحالا شده سوار ماشینی بشین و حس کنید یه نفر باهاتون همسفره که اصلاً نباید باشه؟ "The Hitcher" یا همون "بین راهی" دقیقاً از همین نقطه شروع میشه، اما یه جوری جلو میره که خواب و خوراک رو ازتون می گیره. این فیلم، هم نسخه ۱۹۸۶ و هم بازسازی ۲۰۰۷اش، یه جورایی نماد وحشت بی پایانه توی جاده هاست. وقتی صحبت از تریلرهای روانشناختی و فیلم های ترسناک جاده ای میشه، محاله بشه اسم "هم سفری" رو نبرد. این یه فیلم نیست؛ یه تجربه است، یه کابوس که تو دل جاده های بیابونی آمریکا رقم می خوره و تا مغز استخون آدم رو می سوزونه. از همون لحظه اول که جیم هالسی، پسر جوون قصه، اون مسافر مرموز رو سوار ماشینش می کنه، می فهمیم که این سفر قرار نیست خوشایند باشه. یه حس خفقان و اضطراب تمام وجودتون رو می گیره و تا لحظه آخر هم رهایتون نمی کنه. تو این مقاله قراره شیرجه بزنیم تو عمق هر دو نسخه "The Hitcher"، از ریشه های وحشتش تا بازخوردهای عجیب و غریب منتقدان و اینکه چطوری تونست برای خودش تو تاریخ سینما یه جایگاه ویژه پیدا کنه. آماده اید یه سفر پر از دلهره رو شروع کنیم؟ پس کمربندهاتون رو ببندید!

"The Hitcher" (۱۹۸۶): کابوسی که شروع شد

تصور کنید یه سفر جاده ای رو شروع می کنید، پر از امید و هیجان، اما تو دل بیابون با کسی روبرو می شید که انگار خود شیطانه. فیلم "The Hitcher" سال ۱۹۸۶ دقیقاً همچین چیزیه؛ یه تجربه سینمایی خالص از وحشت، تعقیب و گریز و تنش روانشناختی. این فیلم نه تنها ژانر تریلر جاده ای رو دوباره تعریف کرد، بلکه تونست یه جایگاه ویژه تو قلب طرفدارهای سینمای کالت پیدا کنه. بیاین ببینیم چی شد که این کابوس جاده ای به دنیا اومد و چطور تونست اینقدر تأثیرگذار باشه.

پشت صحنه و سازندگان اصلی

قبل از اینکه سراغ داستان بریم، بد نیست یه نگاهی به تیم سازنده بندازیم. "The Hitcher" محصول سال ۱۹۸۶ رو "رابرت هارمون" کارگردانی کرده. هارمون تا قبل از این بیشتر تو حوزه عکاسی و فیلمبرداری فعالیت داشت و این اولین فیلم بلندش بود. انصافاً هم با اولین تجربه اش کولاک کرد. نویسنده داستان هم "اریک رد" بود. ایده این فیلم از یه سفر جاده ای "اریک رد" و آهنگ "Riders on the Storm" از "د دورز" به ذهنش رسید. می گفت عناصر آهنگ، یه قاتل تو جاده توی طوفان و حس سینمایی موزیک، یه شروع عالی برای فیلم میسازه. "اریک رد" تو ۲۳ سالگی این فیلمنامه رو نوشت و خیلی هم ازش دفاع می کرد. البته، نسخه اولیه فیلمنامه اونقدر خشن و بی رحم بود که حتی تهیه کننده ها هم برای پیدا کردن سرمایه و پخش کننده کلی دردسر کشیدن. "روتگر هاور" تو نقش "جان رایدر" و "سی. توماس هاول" تو نقش "جیم هالسی"، زوج اصلی این کابوس رو تشکیل دادن. "جنیفر جیسن لی" هم نقش "نش"، یه پیشخدمت رو بازی می کرد که تو داستان حسابی تو سرنوشت جیم و رایدر گره می خوره.

داستان فیلم: سفری به دل وحشت

قصه از جایی شروع میشه که "جیم هالسی"، یه جوون ساده و بی تجربه، داره یه ماشین رو از شیکاگو به سن دیگو می بره. تو دل بیابون های تگزاس، یه مسافر کنار جاده می بینه و دلش میسوزه که سوارش کنه. اسم مسافر "جان رایدره"، یه مرد خشن و مرموز که از همون لحظه اول یه حس وحشت عجیبی رو تو دل جیم میندازه. رایدر بدون هیچ دلیلی به جیم میگه که راننده ماشینی رو که جلوتر دیدن، به وحشیانه ترین شکل ممکن کشته و قراره همین بلا رو سر جیم هم بیاره. جیم وحشت زده میشه و تو یه فرصت مناسب، رایدر رو از ماشین به بیرون پرت می کنه.

اما این تازه شروع بازیه! رایدر سایه به سایه جیم رو تعقیب می کنه و هر جا که جیم می ره، یه رد خون و جنایت از خودش به جا میذاره، اما نه به اسم خودش، بلکه به اسم "جیم"! جیم تبدیل به یه فراری میشه که هم پلیس دنبالشه و هم این قاتل دیوونه. هر بار که جیم فکر می کنه از چنگ رایدر خلاص شده، دوباره اون رو تو آینه می بینه یا جنایتی رو پیدا می کنه که رد پای رایدر توشه. پلیس ها هم که هیچ سرنخی از رایدر ندارن، جیم رو مقصر می دونن و تعقیبش می کنن.

تو این بین، جیم با دختری به اسم "نش"، یه پیشخدمت مهربون، آشنا میشه. نش تنها کسیه که حرفای جیم رو باور می کنه و سعی می کنه کمکش کنه. اما رایدر دست بردار نیست و وحشتناک ترین اتفاق فیلم تو همین نقطه رخ میده: رایدر، نش رو گروگان می گیره و با یه ترفند دیوانه وار، اون رو بین یه کامیون و تریلرش طوری می بنده که هر لحظه ممکنه تکه تکه بشه. جیم می بینه که هیچ راهی نداره جز اینکه خودش رایدر رو بکشه. سکانس پایانی فیلم، اوج این تقابل جنون آمیزه؛ جایی که جیم، بعد از تحمل این همه وحشت، بالاخره موفق میشه رایدر رو از بین ببره. اما این پیروزی به قیمت از دست دادن هر چیزی که داشت و تبدیل شدنش به یک آدم دیگه تموم میشه.

نگاهی به بازیگران و نقش ها

یکی از دلایل اصلی ماندگاری "The Hitcher"، بازی های درخشان بازیگراشه، مخصوصاً "روتگر هاور" تو نقش "جان رایدر".

• جان رایدر (Rutger Hauer): "روتگر هاور" با بازی بی نظیرش، "جان رایدر" رو تبدیل به یکی از نمادهای شر مطلق تو سینما کرد. رایدر هیچ گذشته مشخصی نداره، هیچ انگیزه ای برای کشتارهاش نداره، و دقیقاً همین نبود انگیزه، اونو ترسناک تر می کنه. اون یه نیروی نابودگره که انگار از خود جهنم اومده. "هاور" با نگاه های سرد و حرکات حساب شده اش، کاری کرد که بیننده با تمام وجود این وحشت رو حس کنه. کاراکترش شبیه به یه کابوس متحرکه که ول کن نیست. کریستوفر نولان، کارگردان معروف، هم از این فیلم به عنوان یکی از فیلم های مورد علاقه اش یاد کرده و گفته که "روتگر هاور" تو این فیلم یکی از بهترین بازی های خودش رو ارائه داده.
• جیم هالسی (C. Thomas Howell): "سی. توماس هاول" هم نقش "جیم هالسی" رو به خوبی بازی کرده. ما تحول "جیم" رو از یه پسر جوون و معصوم که تو ابتدای فیلم حتی دلش نمیاد یه عقرب رو بکشه، به یه آدم خشن و مصمم که مجبور میشه قاتل رو بکشه، می بینیم. این تحول، هسته اصلی داستانه و "هاول" تونسته این تغییر رو به خوبی به تصویر بکشه.
• نش (Jennifer Jason Leigh): "جنیفر جیسن لی" در نقش "نش"، یه عنصر انسانیت و امید رو به داستان اضافه می کنه. حضورش باعث میشه "جیم" تنها نباشه، اما سرنوشت تلخ "نش" هم به یکی از شوکه کننده ترین و بحث برانگیزترین بخش های فیلم تبدیل میشه.

نمادها و لایه های پنهان فیلم

"The Hitcher" فقط یه فیلم تعقیب و گریز ساده نیست؛ پر از نمادها و لایه های پنهانه که باعث میشه بعد از دیدن فیلم هم ذهن آدم حسابی درگیرش بشه. بیابون های تگزاس، خودش یه نماده از یه فضای خالی و بی انتها که می تونه هم نماد تقدیر باشه و هم جهنم. جاده، مسیر زندگیه که توش با نیروهای خوب و بد روبرو میشی.

یکی از قسمت های خیلی تأثیرگذار فیلم، همون سکانس افتتاحیه اش هست که کلی حرف برای گفتن داره. تو این سکانس، ما یه خرگوش رو می بینیم که داره از عرض جاده رد میشه. یه ماشین از دور میاد و خرگوش فکر می کنه میتونه رد بشه، اما یه ماشین دیگه که از زاویه دید ما پنهون بوده، ناگهان ظاهر میشه و خرگوش رو له می کنه. این صحنه فقط یه اتفاق نیست؛ یه پیش گویی از سرنوشت "جیم" و "نش"ه. "جیم" و "نش" هم مثل اون خرگوش، فکر می کنن میتونن از یه خطر (رایدر) فرار کنن، اما یه خطر ناپیدا (تقدیر بی رحم) اون ها رو غافلگیر می کنه.

بعدتر، تو یه سکانس دیگه، "سنجاقک" که خودش یه حشره شکارچیه، به شیشه ماشین "جیم" و "گریس" می خوره و له میشه. این هم یه نماد دیگه از قربانی شدن بی دلیل و این حس که هیچکس تو این جاده در امان نیست، حتی اگه خودش شکارچی باشه. و البته "عقرب" که "جیم" در ابتدا از کشتنش دوری می کنه اما در نهایت خودش به یک شکارچی تبدیل میشه تا از شر این کابوس خلاص بشه. "جان رایدر" تو فیلم از "جیم" می خواد که "اون رو متوقف کنه". این جمله عمیق ترین نماد فیلمه. رایدر می خواد "جیم" تبدیل به همتای خودش بشه، کسی که اون رو درک کنه و بتونه به این چرخه خشونت پایان بده. اون دنبال یه "قهرمان" نیست، بلکه دنبال یه "عامل عدالت" یا حتی "همزاد" خودشه. انگار رایدر با این کار می خواد خودش رو از این شر مطلق رها کنه، اما فقط "جیم" می تونه این کار رو بکنه، اون هم با ورود به دنیای خشونت. این همون جبر و تقدیریه که "جیم" رو اسیر خودش می کنه.

چرا "بین راهی" ۱۹۸۶ یک "کالت کلاسیک" شد؟

وقتی "The Hitcher" تو سال ۱۹۸۶ اکران شد، خیلی از منتقدها به خاطر خشونت زیادش بهش تاختن و ازش استقبال خوبی نشد. فروش گیشه هم ناامیدکننده بود؛ ۵.۸ میلیون دلار در برابر بودجه ۷.۹ میلیون دلاری. "راجر ایبرت"، منتقد معروف، به فیلم صفر ستاره داد و گفت فیلم هیچ انگیزه ای برای قاتل نداره و بی معنیه. "ژانت ماسلین" از نیویورک تایمز هم از نداشتن عمق شخصیت و اورجینال بودن فیلم انتقاد کرد. اما با گذشت زمان، اوضاع عوض شد.

فیلم "هم سفری" کم کم جای خودش رو تو دل طرفدارهای ژانر ترسناک و تریلر باز کرد و تبدیل به یه "کالت کلاسیک" شد. یعنی فیلمی که شاید تو زمان خودش دیده نشد، اما بعداً به خاطر ویژگی های خاصش، کلی طرفدار دوآتیشه پیدا کرد. بازی "روتگر هاور" اونقدر قوی بود که نمیشد نادیده اش گرفت. خشونت فیلم هم به جای اینکه نقطه ضعف باشه، تبدیل به یکی از نقاط قوتش شد؛ خشونت واقع گرایانه و بی پرده ای که حسابی مخاطب رو شوکه می کرد و از منطقه امنش بیرون می آورد. "روتگر هاور" خودش گفته بود که منتقدها فیلم رو اشتباه فهمیدن و این یه "تمثیل" از شره. همین دیدگاه باعث شد فیلم لایه های عمیق تری پیدا کنه و طرفدارهاش با یه نگاه جدید بهش نگاه کنن. تأثیرش هم تو سینما اونقدر زیاد بود که خیلی از فیلم های بعد از اون، از "The Hitcher" الگو گرفتن. خلاصه که این فیلم ثابت کرد، گاهی اوقات زمانه باید بگذره تا ارزش یه اثر هنری مشخص بشه.

کریستوفر نولان درباره "The Hitcher" گفته: "در نوجوانی هیچ وقت منطق این تریلر دهه ۸۰ را زیر سوال نبردم، اما حالا از نظر داستانی گیج کننده و خودسرانه به نظر می رسد… با این حال، بازی بی نظیر و تأثیرگذار روتگر هاور در نقش یک روان پریش اروپایی را در این فیلم می توان دید که در کنار "بلید رانر"، یکی از بهترین های اوست."

"The Hitcher" (۲۰۰۷): بازسازی، با طعم مدرن

هروقت یه فیلم کلاسیک موفق میشه و کلی طرفدار پیدا می کنه، تهیه کننده ها وسوسه میشن که یه بازسازی ازش بسازن. "The Hitcher" هم از این قاعده مستثنی نبود و تو سال ۲۰۰۷ یه نسخه جدید ازش روی پرده سینما رفت. این بازسازی با اینکه سعی کرد فضای فیلم اصلی رو حفظ کنه، اما کلی تغییرات هم داشت که باعث شد تجربه ای متفاوت به مخاطب بده. بیاین ببینیم چی شد که این نسخه جدید ساخته شد و چقدر تونست موفق باشه.

عوامل سازنده و بازیگران جدید

بازسازی "The Hitcher" تو سال ۲۰۰۷ توسط "مایکل بی" (همون کارگردان و تهیه کننده فیلم های اکشن پر سر و صدا مثل "ترنسفورمرز") تهیه شد و "دیو میرز" کارگردانیش رو بر عهده داشت. وقتی اسم "مایکل بی" میاد وسط، میشه حدس زد که قراره کلی اکشن، صحنه های پر زرق و برق و شاید یه مقدار هم خشونت بیشتر ببینیم. تو این نسخه، "شان بین" (که خیلی ها اونو با نقش "ند استارک" تو "بازی تاج و تخت" میشناسن) نقش "جان رایدر" رو بازی کرد. "زکری نایتون" در نقش "جیم هالسی" و "سوفیا بوش" در نقش "گریس اندروز" (که تو این نسخه اضافه شده بود و نقش اصلی زن بود) بازی کردن. اضافه شدن یه شخصیت زن قوی به عنوان یکی از قربانیان اصلی، یکی از تغییرات بزرگ این بازسازی بود.

خلاصه داستان بازسازی

داستان نسخه ۲۰۰۷ هم با همون ایده اصلی شروع میشه: دو دانشجوی کالج به اسم "جیم هالسی" و "گریس اندروز" با ماشینشون تو جاده های بیابونی برای تعطیلات عید پاک در حال سفر هستن. تو یه شب بارونی، یه مسافر کنار جاده می بینن و دلشون میسوزه که سوارش کنن. این مسافر، "جان رایدر"، یه قاتل زنجیره ای روانیه که از همون لحظه اول وحشت رو تو دلشون میندازه. درست مثل نسخه اصلی، رایدر شروع به آزار و اذیت اونا می کنه و بهشون میگه که قصد کشتنشون رو داره. جیم و گریس موفق میشن فرار کنن، اما رایدر ول کن نیست. اون سایه به سایه تعقیبشون می کنه و تو هر شهری که می رن، یه رد خون و جنایت به جا میذاره، طوری که پلیس هم جیم و گریس رو مقصر می دونه و دنبالشون می کنه.

نسخه ۲۰۰۷، خشونت رو به سطح بالاتری می بره و صحنه های تعقیب و گریز اکشن تری داره. تغییر بزرگ تو داستان اینه که "گریس"، برخلاف "نش" تو نسخه اصلی که کشته میشه، تبدیل به یه قهرمان میشه و نقش پررنگ تری تو مقابله با "جان رایدر" پیدا می کنه. در نهایت، این "گریس"ه که "رایدر" رو می کشه و به این کابوس پایان میده، نه "جیم". این تغییر باعث شد تا پیام فیلم هم کمی متفاوت از نسخه ۱۹۸۶ باشه.

مقایسه: نسخه اصلی یا بازسازی؟

حالا می رسیم به قسمت جذاب قضیه: مقایسه بین این دو نسخه. کدوم بهتر بود و چرا؟

اگه بخوایم صادق باشیم، خیلی ها معتقدن نسخه اصلی ۱۹۸۶ یه چیز دیگه بود. عمق روانشناختی "جان رایدرِ" "روتگر هاور" بی نظیر بود؛ اون یه نیروی شیطانی بود که نمی فهمیدی از کجا اومده و چرا این کارها رو می کنه، و همین نامعلوم بودن، اونو ده برابر ترسناک تر می کرد. در مقابل، "شان بین" تو نسخه ۲۰۰۷ با اینکه بازی خوبی داشت، اما نتونست اون عمق و رمزآلودی رو به "رایدر" بده. بازسازی بیشتر روی اکشن و صحنه های گرافیگی متمرکز بود و سعی کرد داستان رو مدرن تر کنه، اما در این مسیر، بخشی از اون تنش روانی و حس خفقان آور نسخه اصلی رو از دست داد. تغییر نقش "جیم" و "گریس" هم یه نکته قابل بحث بود؛ بعضی ها اون رو یه حرکت رو به جلو و قدرتمند برای شخصیت های زن دونستن، اما بعضی دیگه معتقدن که به پیام اصلی فیلم ضربه زد. در نهایت، میشه گفت نسخه اصلی به خاطر فضای منحصربه فرد، عمق روانشناختی و بازی های بی نظیرش، جایگاه ویژه تری تو تاریخ سینما داره.

بازخوردها و عملکرد گیشه

نسخه ۲۰۰۷ "The Hitcher" تو گیشه عملکرد متوسطی داشت و حدود ۲۵ میلیون دلار فروش جهانی رو ثبت کرد، در حالی که بودجه ساختش ۱۰ میلیون دلار بود. منتقدها هم واکنش های متفاوتی بهش نشون دادن. "راتن تومیتوز" امتیاز ۱۹٪ رو بهش داد که نشون میده اکثریت منتقدها ازش راضی نبودن. خیلی ها معتقدن این فیلم فقط یه بازسازی سطحی بود که نتونست به پای نسخه اصلی برسه. بعضی ها از بازی "شان بین" و "سوفیا بوش" تعریف کردن، اما کلیت فیلم رو به خاطر نداشتن نوآوری و تکرار کلیشه ها، ضعیف دونستن. با این حال، اگه دنبال یه تریلر اکشن و پرهیجان با صحنه های خشن تر هستید، ممکنه از این نسخه لذت ببرید.

میراث "هم سفری": از دنباله تا تأثیر بر سینما

"The Hitcher" فقط یه فیلم نبود، یه پدیده بود که تونست ژانر خودش رو تحت تأثیر قرار بده. اینقدر که حتی یه دنباله و یه بازسازی هم ازش ساخته شد. بیاین ببینیم این کابوس جاده ای چه میراثی از خودش به جا گذاشت.

دنباله فیلم: "The Hitcher II: I’ve Been Waiting" (۲۰۰۳)

شاید خیلی ها ندونن، اما نسخه ۱۹۸۶ یه دنباله مستقیم هم داشت به اسم "The Hitcher II: I’ve Been Waiting" که تو سال ۲۰۰۳ منتشر شد. تو این فیلم، "سی. توماس هاول" دوباره نقش "جیم هالسی" رو بازی می کنه؛ همون پسری که تو فیلم اول از چنگ "جان رایدر" فرار کرده بود. اما "جیم" هنوز از کابوس گذشته اش رها نشده و دوباره تو یه موقعیت مشابه گیر میفته، این بار با یه قاتل زنجیره ای دیگه که یادآور "رایدر"ه. این دنباله مستقیماً برای بازار خانگی (DVD) ساخته شد و به اندازه فیلم اول موفق نبود. خیلی از طرفدارها ازش استقبال نکردن و نتونست اون حس وحشت و اصالت فیلم اصلی رو منتقل کنه. با این حال، دیدنش برای کسایی که می خوان سرنوشت "جیم هالسی" رو بدونن، خالی از لطف نیست.

تأثیر فیلم بر ژانرهای ترسناک و تریلر

"The Hitcher" از اون دسته فیلم هاست که بعد از دیدنش، آدم تا مدت ها با احتیاط بیشتری به "همسفر"های بین راهی نگاه می کنه! این فیلم تونست یه الگوی جدید برای تریلرهای جاده ای و فیلم های ترسناک ایجاد کنه. این عناصر رو به سینما آورد:

1. ترس از ناشناخته: "جان رایدر" نماد شر مطلقه که هیچ انگیزه ای نداره و این، اونو به مراتب ترسناک تر می کنه. این ایده که شر میتونه هر جایی، حتی تو دل جاده های باز، ظاهر بشه و هیچ دلیلی هم برای حضورش نداشته باشه، خیلی از فیلم های بعد از اون رو تحت تأثیر قرار داد.
2. موضوع تعقیب و گریز بی پایان: فیلم حس یه تعقیب و گریز بدون توقف رو به مخاطب میده که ازش فراری نیست. این حس خفقان آور و استرس دائمی، تو ژانر تریلر خیلی مورد استفاده قرار گرفت.
3. تحول قهرمان داستان: تبدیل شدن "جیم" از یه جوون بی تجربه و قربانی به کسی که مجبور میشه برای بقا دست به خشونت بزنه، یه الگوی تکراری تو خیلی از فیلم های بعد از "The Hitcher" شد.
4. استفاده از محیط جاده ای: جاده به عنوان یه فضای وسیع اما بسته، جایی که راه فرار محدوده و هر لحظه ممکنه خطر از پشت سر برسه، تو این فیلم به خوبی به تصویر کشیده شد و خیلی ها ازش الهام گرفتن.

خلاصه که "The Hitcher" نه فقط یه فیلم بود، بلکه یه "مکتب" بود برای خیلی از فیلمسازها که می خواستن ترس رو تو دل جاده ها و بیابون ها به تصویر بکشن.

چند حقیقت جالب و ناگفته از تولید فیلم

تولید "The Hitcher"، مخصوصاً نسخه ۱۹۸۶، خودش یه داستان پر از چالش و بحث و جدل بود. اینجا چند تا از حقایق جالب پشت صحنه رو براتون میگم:

• فیلمنامه اصلی وحشی تر بود: "اریک رد"، نویسنده فیلمنامه، نسخه اولیه فیلمش رو اینقدر خشن نوشته بود که توش یه خانواده کامل تو ماشینشون سلاخی میشدن، یه چشم بریده شده تو همبرگر پیدا می شد و صحنه تکه تکه شدن "نش" خیلی گرافیگی تر به تصویر کشیده شده بود. تهیه کننده ها مجبور شدن برای گرفتن مجوز ساخت، خیلی از این صحنه ها رو تعدیل کنن.
• انتخاب "جان رایدر": برای نقش "جان رایدر"، اسم بازیگرای معروفی مثل "دیوید بووی"، "استینگ"، "سم شپارد" و "ترنس استمپ" مطرح شده بود. کارگردان "رابرت هارمون" خیلی اصرار داشت که "ترنس استمپ" این نقش رو بازی کنه، اما اون قبول نکرد. تا اینکه "روتگر هاور" انتخاب شد. "اریک رد" گفته بود وقتی "رایدر" رو می نوشت، "کیت ریچاردز" (گیتاریست "رولینگ استونز") رو تو ذهنش داشت!
• بحث بر سر صحنه مرگ "نش": صحنه مرگ "نش"، دختر پیشخدمت، یکی از بحث برانگیزترین قسمت های فیلم بود. تهیه کننده های HBO (که مسئول تأمین مالی بودن) اصلاً نمی خواستن "نش" کشته بشه یا اگه قراره بمیره، مرگش اینقدر وحشتناک باشه. اما سازنده ها پافشاری کردن و در نهایت تهیه کننده ها تسلیم شدن، چون معتقد بودن این صحنه برای انگیزه "جیم" خیلی مهمه.
• "سی. توماس هاول" از "روتگر هاور" می ترسید: "هاول" خودش گفته بود که از "روتگر هاور" تو صحنه فیلمبرداری می ترسید. "هاور" انقدر خوب تو نقش "جان رایدر" فرو رفته بود که "هاول" حس می کرد واقعاً تو خطر جدیه و همین حس، به واقعی تر شدن بازی اون کمک زیادی کرد.
• "مایکل آیرونساید" هم کاندید نقش "رایدر" بود: "مایکل آیرونساید"، بازیگر معروف نقش های منفی، هم یکی از گزینه های نقش "جان رایدر" بود، اما در نهایت نقش به "روتگر هاور" رسید.

جمع بندی: وحشت جاده ای که هرگز فراموش نمی شود

"The Hitcher"، چه نسخه اورجینال ۱۹۸۶ و چه بازسازی ۲۰۰۷، فیلمی نیست که به راحتی از ذهن آدم پاک بشه. این یه اثر دلهره آوره که ترس رو تو دل جاده های بیابونی آمریکا ریشه دواند و کاری کرد که مخاطب بعد از دیدنش، با احتیاط بیشتری به غریبه ها و حتی به سفرای جاده ای نگاه کنه. نسخه ۱۹۸۶ با اون فضای تاریک، شخصیت پردازی عمیق "جان رایدر" و بازی فراموش نشدنی "روتگر هاور"، تونست به یه "کالت کلاسیک" تبدیل بشه و تأثیر زیادی روی ژانر خودش بذاره. اون یه نماد از شر بی پایانه که انگیزه ای نداره و همین، اونو ده برابر ترسناک تر می کنه.

بازسازی ۲۰۰۷ هم با اینکه سعی کرد یه نگاه مدرن تر و اکشن تر به داستان بده و "شان بین" رو تو نقش "رایدر" داشت، اما نتونست اون عمق و اصالت نسخه اصلی رو تکرار کنه. با این حال، اگه از طرفدارهای ژانر تریلر و فیلم های جاده ای هستید، دیدن هر دو نسخه واجبه. اینطوری می تونید تفاوت ها و شباهت ها رو خودتون حس کنید و ببینید که چطور یه ایده واحد میتونه به دو شکل متفاوت روایت بشه. "The Hitcher" یه یادآوری قدرتمنده که بعضی وقت ها، بدترین کابوس ها تو دل همین جاده های بی انتها پنهان شدن، فقط کافیه یه مسافر اشتباه رو سوار کنی.